‘n Jong juffie in ‘n minirokkie wat baie nou om haar heupies sit probeer op ‘n dag om in ‘n bus te klim. Tot haar verleentheid sit die rokkie so knap dat sy sy nie haar been gelig kry om dit op die eerste trappie van die bus te sit nie.

Effe verleë glimlag sy vir die busbestuurder, reik met haar hand na agter en trek haar zip ‘n bietjie af. Met die tweede probeerslag faal sy ook en weer gly haar hand na agter om die zippie verder af te trek, gepaardgaande met ‘n verleë glimlaggie in die rigting van die busbestuurder. Haar derde poging misluk ook jammerlik, aangesien die rokkie steeds te styf sit.

Vir ‘n derde keer trek sy die zippie verder af, maar voor sy haar been kan lig om op te klim, vat ‘n fris Westransvaler, wat agter haar in die ry staan, haar om die middel en sit haar gemaklik en sonder moeite binne in die bus neer.

Vererg draai sy om en gluur die man aan.  “Meneer”, sê sy, “ons ken mekaar nie eers nie, hoe durf jy so aan my vat!”

“Nee juffie”,  sê die man, “ek sou andersins met jou saamgestem het, maar nadat jy my gulp drie keer afgetrek het, het ek gemeen ons ken mekaar goed genoeg.”